تا خرخره خورده بوديم...مست مست...روبروم نشسته بود و زل زده بود به چشام... وقتی تو چشاش نگاه کردم فهميدم يه چيزی ميخواد بهم بگه ولی نميتونه...همه کاراشو زير نظر داشتم...احساس ميکردم آرومو قرار نداره...خيلی بيتابی مي کرد... از رفتارش مي شد حس کرد که چه منظوری داره...ولی خب جلوی اون همه آدم که نميشد... نگاهامون بهم دوخته شده بود...ديگه جفتمون داشتيم ديوونه ميشديم... دل و زدم به دريا و دستشو گرفتم و از خونه زديم بيرون...محوطه باغ خيلی شلوغ بود...بردمش پشت يه درخت...جايی که هيچ مزاحمي نباشه...بی مقدمه شلوارشو  از پاهاش درآوردم...بلندش کردم...تو چشاش نگاه کردمو بهش گفتم :

به سلامتي ديوار چون هر مرد و نا مردي بهش تكيه ميكنن.

به سلامتي كلاغ نه براي سياهيش به خاطر يه رنگيش.

به سلامتي كرم خاكي نه براي كرم بودنش به خاطر خاكي بودنش.

به سلامتي گاو چون نگفت من گفت ما.

و به سلامتي ما كه دوست داشتن يادمون نرفته.

و به سلامتي شما كه به وبلاگ ما سر ميزنين.

چه بی ریخت و بد قیافه اي، چقدر زشت و سیاه اي

ولی من خوشگل و نازم مثل یه پاره ی ماه

که وقتي نگاهت ميكنم....نمی دونی تو دلم چی می گذره؟

حالا زشتیت به کنار، آس و پاسیت یه طرف

چه بی ریخت و بد قواره ای، چه بيني و چشمايي داري....تو چه كتوله اي هستي، اي خدا !!!

نمیتوني که ازم دل بکني، نمی توني به خدا !!!

توتموم لحظه هات، هر جا که باشم، برم باهام مياي، آخه تو من رو میخواي...

دیگه دارم مثل قصه توی شب تموم میشم

منم مثل یک هزاره شب بی فردا برات....