طالع د ر خانه تو را نيز كوفت و تو غافلانه در به رويش نگشودي.

اما نگران نباش.

فرشتهاقبال دلي مهربان دارد و بار ديگر در خانه ات را خواهد كوفت

.

روزگاريست ز تنهايی شبهای خيال

با تو در رهگذر خواب سفر کردم و ليک

قلب خاموش گنه کرد و نخفت

ذهن بيمار گذر کرد و نجست

بی تو اما شب من باز سخن گفت و نخفت...!

تا چشم حسودا کور بشه

من از نهايت شب حرف می زنم

من از نهايت تاريکی  و از نهايت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی ای مهربان

برای من چراغ بيار

و يک دريچه

که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

من هر چه از رودخانه گذشتم به آن طرف نرسيدم.

باید پارو نزد وا داد

باید دل رو به دریا داد

خودش می بردت هر جا دلش خواست